BİN YILLIK ŞEHİR VE ÇOCUKLARI
Heyecanını kaybetmiş şehir ve çocukları
İsimlerini bilmez, yüzlerini dahi tanımaz evlat edindiklerinin
Öylece durur, bakar kapıdan
Alışılmış bir hoş geldin olur genelde tüm muhabbeti
Bin yaşındadır şehir,
Kaç dilde şarkı söyler, şiir söyler kendide bilmez
Ama hoş geldin bile demez bazen
Ne misafirine ne de ailesindekilere
En büyük sanatçıdır, bin yıllık aktördür
En sevdiği rolü alzaimer olmaktır
Şehir kendinden beklenmedik bir oyun çıkartır hala seyircisine
Yaşlandıkça ustalaşır, yıllandıkça yücelir
Ama heyecanını kaybetmiştir artık şehir ve çocukları.
Bazen bir tren camıdır o, bazen bir martı çığlığı, bazen de kartpostaldır vitrinde
İşte o kadar donuktur tüm karakterleri
Heyecanını kaybetmiş artık bin yaşında şehir ve çocukları.
Çocuk olmayı denemek bu şehirde, çocuksan makuldür
Ama şehir çocuk sevmez
Çocuk şehri sever ama şehir çocuk sevmez
Çocuk değilsen de her numarayı yemez
Asıl derdi de budur bin yaşında usta aktör şehri
Alt eden tek karakterdir çocuk
O içten davranır çünkü
Bin yaşında aktör şehre rol kesmez
Şehir kendi gerçeğini başkasına ifşa etmez
Ama başkasının gerçeği olur isterse
Bir tek çocuğa gücü yetmez
O çok gençtir çünkü şehir bin yaşında bir aktör.
Ben de çocuk olmuştum şehirle tanışacağım ilk zaman
Benim için sabırsız tren camı oldu önce
Serin martı çığlığı oldu
Ama sonunda solmuş bir kartpostal kendi vitrininde.
Şehir yaşlandıkça yaşlandı, çocukları sokaklarda büyüdü
Ve böylece kaybetti heyecanını
Bin yaşında şehir ve çocukları
BU ŞEHRİN İNSANLARI
Bu şehrin insanları bazen bilmek istemez
yada önemsemez birçok zaman
ayaklarını sürüdükleri kaldırımları
daha başka kimlerin çiğnediğini
bilmeleride gerekmez diye düşünür
düşünmededikleri gibi yaşayan
yahut yaşamak zorunda hisseden
bu şehrin insanları.
Kimseyle bir kavgası yoktur onların
herkesi kendisi gibi gördüğü için
birbirinin gözünü oyar her gece
görmezden de gelir ama oyulmasın diye gözleri
veya oyuulmuştur zaten bir önceki gece
görenler nadirdir ama onlarda çaktırmazlar
idare ederler kör vaziyetlerini.
Bir başkadır bu şehrin insanları
hepside aynı havayı soluduklarında
ısrar ederler ama inkar da etmez hiçbiri
köşe başlarında yatan insancıkları
bilirler ama söylemezler yada
cesaret edemezler söylemeye
acımayla baktıkları onların
onlardan daha insan olduklarını
çünkü gözleriyle körelmiştir
onların incecik duyguları
bilirler ama bilmekte istemezler bazen
bu şehrin insanları.
Hep gençtir bu şehrin insanları
çünkü gitmek ister yaşlananları
ama gençleri kalır
böylece kendi içinde hep bir dinamiği vardır
ya da öyle sanır.
Taşını toprağını altın sananlar
sırtlandıkları hayatlarıyla gelir
taş binalarda çalışır
toprak evlerde yaşarlar...
İfadesiz hayatlarından sadece
öfkelerini silemezler
kızarlar çünkü
kendilerine benzeyen başka birine
neden gelmiştir ki bu şehre
kızarlar devamlı yeni gelene
oysa kendileridir kızdıkları
ama bilmezler işte
yada bilmek istemez bazen
bu şehrin insanları
Bazen bilmezlerde gerçekten
ama bilmeselerde bir sözleri vardır muhakkak
şartlar müsait olsun yeter ki
konuştukça türetir fikirlerini
düşünmeden temizler boğazını
ve söz hakkıda istemez
beyan etmek için
''vatan kurtaracak'' yorumlarını
ve aldırmaz diğerine
''ben olsam'' der ama
biz olmadıktan sonra
bir ''cacık'' olamaz, bilir ama
bilmek istemez bazen bu şehrin insanları...
